روزتان بخیر
من اینجام تا به اطلاع دوستانم برسانم گوشی مرگم به مرگ گوشی دچار شد
دوستانی که با من تماس می گیرن تماسهاشون به دریاهای متعفن زیر شهرها انتقال یدا می کنه .
لطفا برای دریافت شماره جدید من با منزل یا دوستان نزدیک تناس حاصل بفرمایید .
اینجانب هیچ مسئولیتی در قبال پاسخ هایی که از سیمکارت قبلی من دریافت می کنند ندارم .
با تشکر
م.ضیغمیان
مثل کبوتری که پرش را فروخته
من پیکی ام که خبرش را فروخته
دیگر به انتهای مسیرم نمیرسم
چون دنکیشوت شدم که خرش را فروخته
افکار خویش را به ترازو نهاده ام
چون مجتهد که نظرش را فروخته
کاسب شدم از این همه اشک شبیه در
مثل غمی که چشم ترش را فروخته
آنقدر خسته ام که ندارم توان مرگ
من مردی ام که همسفرش را فروخته
م.ضیغمیان
17/02/1391
پرنده بودن ما آسمان نمی خواهد
کسی که ناز نگاه تو را دارد
دگر یک طوطی جوان نمی خواهد
نشانی من یک کوچه ی بن بست است
عشق تو در من نشان نمی خواد
بی ادرس مرا پیدا بکن در خود
نشانی من را جهان نمی داند
------------
این نوشته طرح کلی یک شعر است که به دلایلی با تغییر ارائه شده است
تاریخ تولد این شعر سال ۱۳۸۷ و تاریخ اتمام آن نامشخص است .
با تشکر
م.ض
هیچ کسی مثل دلم ساده نیست
اشک شدم ریختم از چشم تو
هیچکسی مثل من افتاده نیست
بنده ی عشق تو شدم نازنین
هیچکسی مثل من آزاده نیست
سخت ترین دختر دنیا شدی
عاشق چشم تو شدن ساده نیست
....
من امروز یک دوستی رو از خودم ناراحت کردم
البته عمدی نبود / می خاستم به یک درک جدید از جهان برسانمش که اولش گیر کردم
از اون درسا هست که میخای بدی و خراب می کنی
حالا هم موندم چیکار کنم که ...
--------
از ناراحتی در آمد خوشبختانه دوست من
به قول یک دوستی
یه حال خوبی دارم
مثل شراب تو شیشه
اگه براتون بگم
باورتون نمیشه
و به قول خودم :
سرحالم سرحال دلم باش
برای هستی ام آب و گلم باش
دستم را دراز می کنم
دراز می شوی
مثل بابا لنگ دراز
با یک راز
که تمام ساز کودکیم را کوک می کند
و من
نواخته می شوم
در دستانی که
درازتر شده اند تا
ساز شکم من را از کوک بیندازند
جلوی مردم ...
ر م
ایتالیا
ونیز
و-نیز ...
ما همه جا هستیم
جنبش ۹۹٪ ...
م.ضیغمیان
۱۳۹۱/۰۱/۲۴
یکدور دیگر جام بودن را نچرخان
اینقدر ما را از نبودن ها نترسان
یکبار مهمان کن به جام شوکرانم
یکدور هم با شوکران ما را برقصان
ما تشنه ی مرگیم این بودن خیالی است
حکمی کن و سقراط را تکثیر گردان
در نبودن لذتی بیش از وجود است
اینقدر ما را از نبودن ها نترسان
01/01/1391
خسته از بودن اثیری می کشم
من جوانم درد پیری می کشم
در حصار تنگ زندان مانده ام
روی دیوارش صفیری می کشم
منجی من مرگ را با خود بیار
منتظر ماندم نفیری می کشم
مثل یک نقاشم و در انتها
مرگ را شکل سریری می کشم
آرزو که بر جوانان عیب نیست
من جوانم درد پیری می کشم
01/01/1391
ماه به دور زمین می گردد
زمین به دور خوردشید
انسان به دور خود ...
جهان یک سماع پایدار و عید مستمر است
عیدتان مبارک
م.ضیغمیان
درد دارد
وقتی همه چیز را میدانی
و فکر می کنند نمی دانی
غصه می خوری که می دانی
و می خندند که نمی دانی ...
(؟)
خسته ام ... خسته ام ... خسته ...
و تو مرا هیجان زده می کنی !
من مثل دریازده ها
در پی راه فرار
ناگزیر قرار
غصه هایم را به یاد می آوردم
و تنگی قفس
بیشتر می شود
۲۲/۱۲/۱۳۹۰
تقدیم به : درد بی جهان !
بدون ممیزی !
انگار در این حادثه تنها مانده
دردی که میان بسترم جا مانده
در آمدن و رفتن تو شکی نسیت
اما چه برای روز فردا مانده
ما حجم سکوت را به بستر بردیم
هر چند هزار حرف زیبا مانده
این گنج به پیدایی خود می خندد
که ... میان دست های رسوا مانده
ای کاش که انتهای عالم باشد
این شب که میان بسترم جامانده
م.ضیغمیان-۰۸/۱۲/۱۳۹۰
ایران /کرمانشاه
پرم
شبیه کوزه از دریا
خالی ام
شبیه کوزه از دریا
چه توهم عجیبی است
کوزه ...
دریا ...
تعفن
ما با ظاهرمان دیگران را به بهشت می بریم خودمان را به جهنم ؟!
زبان فارسی پر از سخنان حکمت آمیز بسیاری است که ما را به اصل و نهاد پاک بشری راهنمایی می کند اما آیا دقت کرده اید که در مقابل هر یک از این جملات چند جمله ی متضاد نیز وجود دارد ؟!
به نظر شما تاثیر کدام گروه از این جملات بیشتر است ؟ خوب ‚ بد ‚ یا هر دو ؟!
کمتر فردی پیدا می شود که یک سویه از این تفکرات را انتخاب و در مقابل جهت مقابل از خود دفاع کند اما عده ی کثیری هر دو سویه ی جملات را جذب کرده و به اشکال مختلفی بر اساس شعور اخلاقی خود رتبه بندی می کنند .
این موضوع منجر به شکل گرفتن تیپ های شخصیتی و فضای اجتماعی خاصی می شود که من از آن به تعفن یاد می کنم . در شرایطی که عوامل و سوپاپ های بسیاری وجود دارد که روح فرد را در برابر دروغ ‚فساد و فحشی پشتیبانی می کند تا با خیالی آسوده تر به این اعمال بپردازد این نوع رفتارها به شکل ویروسی شروع به تکثیر می کنند و جامعه را در خودشان غرق می کنند به شکلی که تبدیل به عرف جامعه می شوند.
افراد یک فرهنگ در صورتی به خود اجازه ی قضاوت درباره ی دیگران و تصمیم برای غیر از خود را به خود می دهند که اجباری به اجرای درونی یک سخن در خود نداشته باشند و ترسی از یکی نبودن فکر ‚ زبان و عملشان نداشته باشند چرا که آنچه دیده می شود کافی است ... ! از سویی بر اساس آنچه معیار اخلاقی ذهن آنها است دیگران باید بر اساس آنچه آنها می گویند عمل کنند و از همه بدتر دیگران محکوم به گناهانی هستند که آنها انجام می دهند .چرا که تمام جهان را مثل خوشان می بینند .
در چنین شرایطی به دلیل بی ثباتی هنجارهای درونی و تفکر فرد مخصوصا افرادی که عزت نفس پایینی دارند برای حفظ جایگاه خود در اجتماع ظاهر خود را بر اساس معیارهای مورد قبول اجتماع ( یا مورد قبول فرد خاص ‚ مورد قبول اندیشه ی خاص به جهت امید به جذب شدن توسط فردی در آن اندیشه ) تزیین می کنند تا با استفاده از آن به شخصیت و آرزوهای خود برسند . چنین افرادی گرچه ظاهری پاک و مثبت دارند ولی از درون در حال گندیدن و تعفن هستند و هر چه زمان می گذرد شدت تعفن درون روحشان بالا می رود ‚ در سوی مقابل افرادی افرادی هستند که ظاهرشان را بر اساس باطنشان تنظیم می کنند و آنچه می گویند همان است که بدان اعتقاد دارند و به آن عمل می کنند . این افراد گرچه در نگاه طرف مقابل انسانهای بی دین و بی اخلاقی تعریف می شوند اما همانند که می نمایند و در پی فریب کسی نیستند و در بستری از دروغ نمی خوابند . آنگاه که این افراد با ما مخالفت می کنند تعفن درون روح خود را به آنها نسبت می دهیم در حالی که انچه ما بدان گرفتاریم بدتر از آن است که غیر را بدان محکوم می کنیم .
تعفنی که روح ما را گرفته بدتر از تعفنی است که ما به جسم دیگران نسبت می دهیم اما به دلیل انکه کسی روح ما را نمی بیند خود نیز دچار اشتباه شده و خود را پیامبری می پنداریم که ... -
مرد اگر بودیم عاشورا شب میعاد بود
جشن زیبای حکومت های عشق آباد بود
مرد اگر بودیم عباس علی ساقی نبود
در میان خیمه ها هم تشنگی باقی نبود
مرد اگر بودیم جای آهن ، آدم می شدیم
نه شبیه نیزه ای زیر علم خم میشدیم
مرد اگر بودیم روی نیزه ها قرآن نبود
قلب هامان جای حق،در فکر آب و نان نبود
مرد اگر بودیم یک سرباز بی سر می شدیم
نه میان نوحه و سینه زنی خر می شدیم
مرد اگر بودیم مثل عشق تنها می شدیم
نه میان خانه پنهان مثل زنها می شدیم
مرد اگر بودیم آب آدم نمی شد جای ما
و نمی ماند روی دست و پای مولا جای پا
مرد اگر بودیم جای گوش سر،دل داشتیم
چون پیامبر جای آتش ریشه در گل داشتیم
مرد اگر بودیم دنیا طفل بی مادر نداشت
و یتیمی دست در آغوش یک خواهر نداشت
مرد اگر بودیم مرگ و زندگی فرقی نداشت
کشتی افکار مولامان حسین،غرقی نداشت
مرد اگر بودیم یتیمی هم یتیمی می کشید
درد خود را روی زندان های سیمی می کشید
مرد اگر بودیم دیگر تشنگی معنی نداشت
جز برابر با خدا هم بندگی معنی نداشت
مرد اگر بودیم دیگر هیچ کس تنها نبود
و کسی در حسرت رفتن از این دنیا نبود
مرد اگر بودیم عشق بی مثالی داشتیم
نه برای عشق بازی قلب خالی داشتیم
مرد اگر بودیم در چشمانمان آتش نبود
و کلام و قلب بی ایمانمان پر غش نبود
مرد اگر بودیم ادراکی ز انسان داشتیم
چون کبوترهای جلدی عهد و پیمان داشتیم
مرد اگر بودیم بیعت بی کلام و نامه بود
جای مولای شهیدان جسم ما بی ، جامه بود
مرد اگر بودیم با هر سجده ساجد می شدیم
با همین تن های بی مقدار مسجد می شدیم
****
مرد اگر بودیم کعبه گرد ما احرام داشت
جسم های خاکی ما قبله ی دل نام داشت
مرد اگر بودیم جای خشم غیرت داشتیم
جای افکار کثیف خویش عفت داشتیم
مرد اگر بودیم وحشی ها فراری می شدند
بی تمدن های عالم گوش مالی می شدند
مرد اگر بودیم قانون زمین جنگل نبود
هر که در پیراهن مردانگی انگل نبود
مرد اگر بودیم چشم عفت ما باز بود
هر که زیبا بود بی فکر بد ما ناز بود
مرد اگر بودیم سکه پشت و روی ما نبود
و دروغ و کذب دیگر خلق و خوی ما نبود
مرد اگر بودیم یک عشق زمینی داشتیم
به خدای آسمانی هم یقینی داشتیم
مرد اگر بودیم پشت هیچ مردی خم نبود
و درون سینه ی انسان خاکی غم نبود
مرد اگر بودیم از مردی نشانی داشتیم
نه به روی شعر چون قبرش گلی می کاشتیم
مرد اگر بودیم دیگر مرد و زن فرقی نداشت
جامعه و پوشش برای این دو تن فرقی نداشت
مرد اگر بودیم ترسی در دل هستی نبود
و گناهی هم برای شربت و مستی نبود
مرد اگر بودیم این اشعار هم بیهوده بود
و خدا در مسندش آرام و خوش خوابیده بود
مرد اگر بودیم هر پیراهنی ناموس بود
جای پای هر که در این شهر هم پابوس بود
مرد اگر بودیم دنیا یک فریب ساده بود
و گناهی ریخته در دامن یک باده بود
مرد اگر بودیم ...
مرد اگر بودیم ما زنده نبودیم و فرزندانمان یتیم .... !
(سید محمد ضیغمیان 11/09/90)
اگر ما مرد هستیم علی (ع) نامرد است !
دروغ می گوییم همانند یک وظیفه شرعی و اسمش را مصلحت اسلام می گذاریم ...
خیانت می کنیم و اسمش را عرضه و ... می گذاریم ...
به همسرانمان تهمت خیانت می زنیم و اسمش را پیشگیری می گذاریم ...
نارفیقی می کنیم و اسمش را موقعیت شناسی می گذاریم ...
نامردی می کنیم و اسمش را مردی می گذاریم .... و سرمان را بالا می گیریم و محکم دست مخاطبمان را فشار می دهیم و با یک "یا علی" تمام آرمانهای اسلام و سنت پیامبر(ص) و حضرت علی (ع) را به تمسخر می گیریم و خیال می کنیم گناهی که همسر دوست رفیق و مردم از آن بی اطلاع باشند گناه نیست و حتی پایان داستانمان نیز همچون اتللو نمی شود که گناه خود را بپذیریم و خود را مجازات کنیم بلکه فراتر از اساتیر یونام و رم چنان در توهم قدرتفرهنگ و اصالت فرو رفته ایم که می پنداریم خدا را هم می توانیم گول بزنیم ...
----------------------------
انسانها با باطنشان با یکدیگر جفت می شوند نه ظاهر!
خدا در قرآن می گوید :
آیه 26 سوره نور : زنان بد برای مردان بد و زنان خوب برای مردان خوب
فکر می کنیم مسلمانیم !برای همین برای رهایی از عذاب وجدانی که در اثر خواندن چنین جملاتی به ما دست می دهد این آیات را تاویل به ظاهر می کنیم و پاکی را به نوع پوشش و لباس تعبیر می کنیم و یا با انتاخاب فردی از سیاره ای دیگر روان خود را با کوری نسبت به آن فرد و تصور کردن انچه دوست داریم در ذهن به آرامش می رسانیم .
اما باید بدانیم که واقعیت واژگونه ی ان است که ما می پنداریم چرا که انسانها نه بر اساس ظاهر بلکه بر اساس منش ، شعور ، شرف ، شخصیت ، مردانگی و انسانیت خود با یکدیگر جفت می شوند که همه ی اینها شالوده های درونی وجود یک انسان هستند . نه بر اساس انچه که در ظاهر از خود نشان می دهند و در ظاهر طرف مقابل خود می بینند .
آنکه فاحشه و بی عفت است مطمئنا به گناه دروغ آلوده است.
حضرت امام حسن عسكرىعليه السلام امام يازدهم مىفرمايد:
«جعلت الخبائث كلها في بيت واحد و جعل مفتاحها الكذب;
زشتىها را در خانهاى گذاشتهاند و دروغ را كليد آن خانه قرار دادهاند.»
چنین شخصی با انسانی همراه و همروح خود جفت خواهد شد هر چند هر دو در ظاهر انسانهایی مقدس و پاک بنمایند .
